Εδώ και λίγο καιρό αρχίζω και κατανοώ...

Εδώ και λίγο καιρό αρχίζω και κατανοώ
πως η ζωή μου δεν πρόκειται να αλλάξει.

Δεν πρόκειται ποτέ να βρω χρόνο
για να προγραμματίσω τις διακοπές μου.
Δεν πρόκειται ποτέ να βρω χρόνο
για ν' αποκοιμηθώ ξανά ένα μεσημέρι.
Δεν πρόκειται ποτέ να βρω χρόνο
για να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη.

Η λεπτομέρεια που μας διαφεύγει είναι
να εκτιμήσουμε τις μικρές στιγμές.
Είναι δικές μας και είναι μοναδικές.

-Απόλαυσέ τις, δεν έχεις πιότερο απ' αυτές....

Ενθύμησις

Ύπουλος ο ανθρώπινος νους,
πολύ ύπουλος.
Εκεί που νόμιζες ότι ησύχασες,
ότι γαλήνεψες, σε τσακίζει.
Σου θυμίζει λόγια που ειπώθηκαν
και πλήγωσες ανθρώπους.
Λόγια που δεν ειπώθηκαν
και πλήγωσαν ανθρώπους.
Πράγματα που ήθελες να κάνεις
αλλά δεν είχες το κουράγιο.
Λέξεις και όνειρα που έχασαν
νόημα κι ελπίδα.

Αυτή τη στιγμή δεν μιλάω για μένα.

Αυτή τη στιγμή δεν μιλάω για σένα.
Αυτή τη στιγμή μιλάω για μας....

Δολοφόνος για την αγάπη!

Γιατί πρέπει δηλαδή να πνίξω την ελπίδα μου
για να βρω τον έρωτα;
Σαν πάψεις να το σκέφτεσαι
θα σου συμβεί, μου λέγαν όλοι.
Γιατί πρέπει δηλαδή να πνίξω την ελπίδα μου
για να βρω την ευτυχία;
Σαν αρχίσεις να απολαμβάνεις τη ζωή
θα σου συμβεί, μου λέγαν όλοι.
Γιατί πρέπει δηλαδή να πνίξω την ελπίδα μου
για να βρω εσένα;

[την έπνιξα τη σκύλα μια μέρα στο μπάνιο·

 δεν άντεξα...

τώρα κάνω παρέα με τη Μοναξιά...]

Αφήνοντας την μετριότητα...

Δεν έχει σημασία πια.
Κι αν ξοδεύτηκες στης τύχης το πορνείο,
Κι αν η μοίρα σου ξημερώνει το ίδιο σκοτάδι.
Δεν έχει σημασία πια.
Κι αν όλα τα νόμιζες τυχαία.
Κι αν ό,τι επιθυμούσες ήταν κάποιου ξένου τ' όνειρο.
Δεν έχει σημασία πια.

Αγκαλιασέ με.
Χωρίς εσένα φοβάμαι,
Και φοβάμαι πολύ!

-Αγκαλιασέ με!

Διαμέρισμα 30 τ.μ., ευάερον, ευήλιον και διαμπερές ενοικιάζεται...

Στα ευαγή ιδρύματα αντί αναγγελίας θανάτου

Απολυμαίνουν τα ντιβάνια σε κοινή θέα.

Έτσι ο καθείς  γνωρίζει πως το συγκεκριμένο δωμάτιο

Αναζητά νέο ενοικιαστή.

Κάπως μακάβριο, δεν λέγω, και απότομο.

Μα τουλάχιστον βλέποντάς το ξέρεις πως

Δεν άδειασε το δικό σου δωμάτιο.

-Εγώ μένω στο 7, εσείς;

'Μελαγχολικό Σονέτο' (παραλλαγή)

Αυτή η άνοιξη χειμώνας μου φαντάζει,
τα σύννεφα με κοιτάζουν μελαγχολικά.
Το πλούσιο άρωμά σου αρχίζει να ξεθωριάζει,
τα μάτια σου καράβια που χάνονται στ' ανοιχτά.

Όρκους παντοτινούς δίναμε αιώνιας αγάπης,
το μόνο που 'μεινε∙ μια γεύση πικρή απ' το φιλί.
Έλεγα πως θα 'βγαινα νικητής της μάχης,
μα φαίνεται πως διάλεξα λάθος εποχή.

Τόσους αγώνες έδινα για να σε κερδίσω,
τώρα παλεύω για να ζήσω μοναχά.
Την καρδιά μου δεν έπρεπε να σου χαρίσω.

Κι όσα απόψε με παράπονο σε θυμίζουν∙
κι είναι τόσα πολλά, πικρά και μελαγχολικά,
τώρα πια καθόλου, ίσως, δεν μ' αγγίζουν...

στην Α.

Σήμερα έφτασα σπίτι,

Μα δεν είχα την ίδια γλυκόπικρη

Γεύση στα χείλη,

Εκείνη την μελαγχολία στη ψυχή μου

Όπως πάντα.

Είχα τ’ άρωμά της στα χέρια μου,

Τα μάτια της

Στο μυαλό μου.Ένιωθα πως πρόφτασα

Το τρένο,

Κι ας διάλεξα λάθος διαδρομή....

Μαρτίου 23, 2006