ΣΕ ΕΙΔΑ
Τρόλεϊ 5,
Πατησίων,
10.15 π.μ.
Ξανθιές μπούκλες,
υπέροχο χαμόγελο.
Με πάτησες,
χαμογέλασα.
Κατέβηκες,
άρχισα να πονάω...
Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 2010
κι όμως...
Είναι στιγμές που νιώθω κενός,
άδειος, μοναχός,
σαν τα φύλλα το φθινόπωρο,
κάποιο δειλινό.
Είναι στιγμές που νιώθω πως
ο κόσμος όλος μου ανήκει.
Σαν έφηβος που ερωτεύεται
για πρώτη φορά.
Κι όμως είναι κάτι στιγμές,
μικρές μικρές∙
ίσα με ένα σου δάκρυ,
ίσα με ένα σου χαμόγελο,
σαν άνθρωπος τις νιώθω
που δεν ζητάει τίποτα παραπάνω....
άδειος, μοναχός,
σαν τα φύλλα το φθινόπωρο,
κάποιο δειλινό.
Είναι στιγμές που νιώθω πως
ο κόσμος όλος μου ανήκει.
Σαν έφηβος που ερωτεύεται
για πρώτη φορά.
Κι όμως είναι κάτι στιγμές,
μικρές μικρές∙
ίσα με ένα σου δάκρυ,
ίσα με ένα σου χαμόγελο,
σαν άνθρωπος τις νιώθω
που δεν ζητάει τίποτα παραπάνω....
Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010
Μα δεν καταλαβαίνεις...
‘Μα δεν καταλαβαίνεις;
Δεν θέλω να σε πληγώσω’ είπες.
‘Αντίο’, δίχως να σηκώσεις καν το κεφάλι.
Δεν μπορούσα να αντιδράσω, δεν ήξερα,
Δεν κατάλαβα.
-Η αγάπη, μωρό μου, είναι μια πληγή από μόνη της!
Δεν το κατάλαβα, πως πιότερο να ξυπνάω δίπλα σου,
Παρά στης μοναξιάς τον παιδικό κήπο.
Αλλιώς θα 'ναι θάνατος, στυγνή δολοφονία.
Τώρα πια παραμένω νεκρός,
Πολλά φθινόπωρα ξεχασμένος.
-Η αγάπη, μωρό μου, είναι μια αυτοκτονία από μόνη της!
Δεν θέλω να σε πληγώσω’ είπες.
‘Αντίο’, δίχως να σηκώσεις καν το κεφάλι.
Δεν μπορούσα να αντιδράσω, δεν ήξερα,
Δεν κατάλαβα.
-Η αγάπη, μωρό μου, είναι μια πληγή από μόνη της!
Δεν το κατάλαβα, πως πιότερο να ξυπνάω δίπλα σου,
Παρά στης μοναξιάς τον παιδικό κήπο.
Αλλιώς θα 'ναι θάνατος, στυγνή δολοφονία.
Τώρα πια παραμένω νεκρός,
Πολλά φθινόπωρα ξεχασμένος.
-Η αγάπη, μωρό μου, είναι μια αυτοκτονία από μόνη της!
Με ρωτάς αν ονειρεύομαι ποτές
Με ρωτάς αν ονειρεύομαι ποτέ· αν αφήνομαι στου ερώτος την ανατριχίλα.
Δεν ξέρω.
Μα κάθε που πέφτω στο κρεβάτι μου το βράδυ, σκέφτομαι εκείνη. Να την έχω αγκαλιά, να τη φιλώ, να της κάνω έρωτα. Σκέφτομαι πως είμαι χαρούμενος, πια ευτυχισμένος. Πως ο κόσμος είναι όλος γαλάζο και πράσινο.
Μα κάθε που ξυπνώ, κι ο ήλιος χαράζει, η μέρα μου δείχνει τον ίδιο δρόμο, τον ίδιο τρόπο, τον ίδιο χρόνο. Γι’ αυτό τα βράδια δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Στην αρχή γιατί σκέφτομαι εκείνη. Μετά γιατί συνειδητοποιώ πως είναι όλα αδύνατα να γίνουν.
Με ρωτάς αν ονειρεύομαι ποτέ· αν αφήνομαι στου ερώτος την ανατριχίλα. Δεν θυμάμαι, μα τα βράδια δυσκολεύομαι να κοιμηθώ...
Δεν ξέρω.
Μα κάθε που πέφτω στο κρεβάτι μου το βράδυ, σκέφτομαι εκείνη. Να την έχω αγκαλιά, να τη φιλώ, να της κάνω έρωτα. Σκέφτομαι πως είμαι χαρούμενος, πια ευτυχισμένος. Πως ο κόσμος είναι όλος γαλάζο και πράσινο.
Μα κάθε που ξυπνώ, κι ο ήλιος χαράζει, η μέρα μου δείχνει τον ίδιο δρόμο, τον ίδιο τρόπο, τον ίδιο χρόνο. Γι’ αυτό τα βράδια δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Στην αρχή γιατί σκέφτομαι εκείνη. Μετά γιατί συνειδητοποιώ πως είναι όλα αδύνατα να γίνουν.
Με ρωτάς αν ονειρεύομαι ποτέ· αν αφήνομαι στου ερώτος την ανατριχίλα. Δεν θυμάμαι, μα τα βράδια δυσκολεύομαι να κοιμηθώ...
μικρές παρατηρήσεις
Ίσως το επόμενο καλοκαίρι
Να το περάσουμε καλύτερα.
Αργότερα, θα ‘ρθεις να μου πεις:
-Δεν ήτανε ζωή αυτή...
Να το περάσουμε καλύτερα.
Αργότερα, θα ‘ρθεις να μου πεις:
-Δεν ήτανε ζωή αυτή...
Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010
παράξενα κυλάει ο καιρός και μόνος...
Παράξενα κυλάει ο καιρός και μόνος.
Της μοναξιάς, της ανίας με κυριεύει ο φόβος.
Σημάδια, υποψίες μου έρχονται πως θα γίνει φόνος.
Μην αγωνιάς, μην ταράζεσαι στ’ αλήθεια όμως.
Άλλος έχει σειρά, άλλου ταράζεται ο κόσμος.
-Τι μας περιμένει; –Πόνος καρδιά μου, πόνος.
Της μοναξιάς, της ανίας με κυριεύει ο φόβος.
Σημάδια, υποψίες μου έρχονται πως θα γίνει φόνος.
Μην αγωνιάς, μην ταράζεσαι στ’ αλήθεια όμως.
Άλλος έχει σειρά, άλλου ταράζεται ο κόσμος.
-Τι μας περιμένει; –Πόνος καρδιά μου, πόνος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
