Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

σχοινοβάτης σε τσίρκο...


Δεν είμαστε παρά το άθροισμα 
του πόνου της καρδιάς
κυνηγώντας ένα αναπάντητο πότε
καθώς η ψυχή μας αιωρείται
στ' απόλυτο κενό της Μοναξιάς...

34 σχόλια:

  1. Nope. Αθροισμα πονου αλλα και χαρας. Ποτε το ενα χωρις το αλλο.
    Μοναξια; Τι ειναι τουτο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαίρομαι που εν ξέρεις τι εν η Μοναξιά... :ρ (δεν υπονοώ ότι εγώ ξέρω...)

      μια χαρά πάει ο πόνος τζαι μόνος του...
      αλλά τζίνη τη δεδομένη στιγμή έτσι μου έφκηκεν... :)

      Διαγραφή
  2. Κοκκινη κάρτα (τζαι) που μένα ρε Νόνη!!!!

    Η ζωή ειναι αρθροισμα όλων των εμπειριών, καλών και κακων οπως είπεν η Μάνα. Αφηκεν μου μια γευση του στυλ "η ζωή δεν έχει νόημα", τζαι ενα αισθημα οτι εν ουλλα ασκοπα σε στυλ "για ενα πουκαμισο αδειανό, για μια Ελένη". Ελπιζω απλα να περνάς φάση......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρασινάδα μου εν είμαι λιότερο αισιόδοξος που χτες, ούτε παραπάνω απαισιόδοξος που χτες...

      απλά τζίνη τη στιγμή που το έγραφα έτσι ένοιωθα...
      τζαι πολλά πιθανόν σε κάποια στιγμή στο μέλλον να το ξανανοιώσω...

      απλώς είναι μια στιγμή, ένα συναίσθημα που μιαν οπτική γωνιά... :)

      υ.γ. ούλα φάσεις εν στη ζωή... :)

      Διαγραφή
    2. Ηταν μια (μαλλον αποτυχημένη) προσπαθεια που μενα να "ευθυμισω" το θεμα.....

      Διαγραφή
    3. εκατάλαβα το τζαι ευχαριστώ... :)

      Διαγραφή
  3. Η Μοναξιά (άρεσε μου που μπήκε με κεφαλαίο) εν συνοδεύκεται πάντα με κενό. Όταν εν επιλογή μας εν και τρόπος να μαζέψουμε τα κομμάτια μας ή τρόπος ανασυγκρότησης του εαυτού μας τελοσπάντων. Ετσι όπως το είπα ένιξερω αλλά ελπίζω να εν κατανοητό τούτο που θέλω να πω. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. κατανοητότατο... :)

      συμφωνούμε ότι για να μπορέσεις να μαζέψεις τα κομμάθκια του εαυτού σου θέλεις τζαι το κενό...

      υ.γ. εκατάλαβα σωστά ένεν; :ρ

      Διαγραφή
  4. αυτό είναι που μας διδάσκει και μας σώζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Επιααν μας οι απαισιοδοξιες μας?

    Η μονη μου "ενσταση" εν στο "πότε". Καποτε εν "ποτε", καποτε εν "γιατι" :)

    Ωραιο ομως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πάντα πιάνουν μας οι απαισιοδοξίες μας... :)

      εν κύμματα τζαι πάσειν τζαι έρκουνται...
      τζαι έχουμεν την αγάπη για κυμματοθραύστη...

      τζαι αναλόγως σώζει σε ή πνείεσαι... :)

      Διαγραφή
    2. τωρά αθυμήθηκα ότι εν σου είπα για το πότε τζαι το γιατί... :ρ

      αρχικά έβαλα γιατί, αλλά μετά άλλαξα γνώμη τζαι έβαλα το πότε, παρόλο που αν με ρωτάς ακούεται πιο ωραίο το γιατί...
      έβαλα το πότε γιατί θεωρώ ότι στη ζωή το πιο σημαντικό ερώτημα εν το πότε τζαι όι το γιατί...

      Διαγραφή
  6. δεν ειμαστε ποτε μονοι..
    απλως δεν το ξερουμε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. έχει εσωτερική μουσικότητα αυτό το ποίημα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Απαντήσεις
    1. life is serious dear Rania...

      that's why i try not to be very serious...

      εν πελλάρα που κουβαλούμε οξά πελλάρα; :ρ
      (σχόλιο για τον εαυτό μου...)

      Διαγραφή
  9. Εδιάβασα το ψες και κάπου με πήρε...
    Ένιωσα ένα στρόβιλο κίνησης μες τη ψυχή.

    Μετά με ξενέρωσαν τα σχόλια και δεν σχολίασα.

    Δεν το βρίσκω απαισιόδοξο. Το βρίσκω σαν ορισμό του δημιουργικού πόνου.

    Εύγε νέε μου :-P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ Νεράιδα μου... :)

      κυρίως μόνο μέσα που τον πόνο μπορεί να δημιουργηθεί κάτι...

      Διαγραφή
  10. Και μένα μου άρεσε. Όλα αυτά που αναφέρεις αποτελούν μέρος της εξίσωσης που λέγεται ζωή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ ΣΜΙΛΙ... :)

      ένα από τα πολλά πρίσματα που βλέπει κανείς...

      Διαγραφή
  11. Προς στιγμή εσυγχύστηκα. Μετά είδα την ώρα ανάρτησης! Ντάααξει :). Ωραίος συνδυασμός λέξεων Νόνη! :) .. στο κενό όμως ποτέ δεν είσαι μόνος.. το κενό κοχλάζει ;).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ... :)

      εσύ ξέρεις καλύτερα το κενό... :ρ
      οπόταν θα σε πιστέψω... :)

      Διαγραφή
  12. οι δύο πρώτοι στίχοι είναι απίστευτοι!
    κ για να παίξω και την έξυπνη δεν γίνεται να είναι κενό κ να περιέχει την ψυχή, οξύμωρο! ακόμα και μόνο την ψυχή να έχει τότε φίλε μου δεν είναι στο κενό :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. τα πάντα ξεκινούν που τζαμέ...
      οι επιθυμίες μας, τα όνειρά μας, οι επιλογές μας, οι απόψεις μας...
      θα σε παραπέμψω σε έναν άλλο ποίημα που ανέβασα πριν 2 χρόνια αν θυμούμαι καλά:
      http://nonis-anthology.blogspot.com/2010/08/blog-post_20.html

      το Απόλυτο Κενό περιέχει τα πάντα... :ρ
      γιατί να μεν είναι στο κενό; εν πιο μεγάλη που το κενό; τότε μιλάς για μια ψυχή που ίσως αξίζει... έν αξίζουν όμως ούλες οι ψυχές; ακόμα τζαι οι 'βάρβαρες';
      όπως θορείς οι συνειρμοί μου πάσειν... :ρ

      υ.γ. μια Beatrix Kiddo που δεν είναι καν μικρή εν παίζει την έξυπνη, είναι... :)

      Διαγραφή
  13. εν πολλά ωραίο! σοβαρά τωρά εσκέφτηκες να εκδόσεις βιβλίο; αρέσκουν μου τα ποιήματα σου!! εννά το αγόραζα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ... :)

      υπάρχουν σκέψεις που προχωρούν σιγά σιγά... :)

      Διαγραφή
  14. τελικά,στον πόνο η μοναξιά εν πιο έντονη, ενώ στη χαρά νιώθεις ότι ουλλος ο κόσμος εν δικός σου. τζαι τζεινο το πότε που εν μπορείς ποττε να το προσδιορίσεις χρονικά, ουσιαστικά αμάν είσαι και σε περίοδο ψυχικού πόνου γίνεται πιο έντονο και πιο επιτακτικό!{μπορεί και να σε κατάλαβα λάθος αλλά έτσι το κατάλαβα :)}

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ο πόνος εν πόνος, η Μοναξιά εν Μοναξιά, το κενό εν κενό...εν έχει σωστό τζαι λάθος, έχει διαφορετικές οπτικές γωνίες... :)

      για αυτό άλλωστε γράφω τόσο γενικά, για να μπορεί ο καθένας να τα καταλάβει όπως ξέρει/ νοιώθει... :)

      Διαγραφή
  15. Ένα μεγάλο χαμόγελο :))
    Πολύ όμορφο..
    Δεν σχολίασα τόσες μέρες για παρόμοιους λόγους με τη Νεράιδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :)

      υ.γ. μα μόνο χαμόγελα; καμιάν αγκαλιά εν έχει; ;ρ χαχαχαχαχ

      Διαγραφή

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά προέλευσης - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα .