Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Δεν είναι τα υπέροχα μάτια σου που πεθύμησα πιότερο...

Δεν είναι τα υπέροχα μάτια σου που πεθύμησα πιότερο.
Μήτε τα ηδονικά σου χείλη.
Δεν είναι του κορμιού σου τ' απόκρυφα σημάδια.
Ούτε τα δάκτυλά σου μπλεγμένα στα δικά μου.
Δεν είναι την ανάσα σου στον κόρφο μου.
Ούτε την μυρωδιά σου μπερδεμένη στο κορμί μου.

Είναι τη σιωπή σου.
Εκείνες τις στιγμές σιωπής που μου χάριζες.
Εκείνες τις στιγμές σιωπής που βυθιζόμασταν.
Εκείνες τις στιγμές σιωπής σου πεθύμησα,
που μου μιλούσαν...

5 σχόλια:

  1. Νομίζω βρήκα το αγαπημένο μου ποίημα!!! :)) μπράβο Noni μου! Συνέχισε έτσι..!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @Noni Μόνον με όσους έβγαινα εν άντεχαν τις σιωπές μου;;; καλααα εν λιον μεγάλες αντιλαμβάνομαι αλλααα εν μπορώ να με αλλάξω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. εθκιάλεες τους, τι να σου πω... :ρ

      όι, εν χρειάζεται να αλλάξεις... :)
      αυτό λέω, ότι οι σιωπές εν ωραίες, εν καλές...
      όι πάντα βέβαια, αλλα εν χρειάζεται να μιλάς συνέχεια... :)

      υ.γ. τωρά εν εκατάλαβα... άρεσε σου το ποίημα ή όι; :ρ

      Διαγραφή
    2. εννοείτε ότι μου άρεσε !! αφού εν σαν να τζαι περιγραφεί με (αστιευκωω , εν πολλά ωραίο όμως!!)

      Διαγραφή
    3. ρε συ, μήπως τα είχαμε; :ρ χαχαχαχα (αστειεύκω σε πίσω.. :ρ)

      σιέρουμαι ιδιαίτερα που σου άρεσε... :)

      υ.γ. εκατάλαβα ότι σου άρεσε, αλλά έθελα να το ακούσω να πάρω πάνω μου... :ρ i am only human...:ρ

      Διαγραφή

Άδεια Creative Commons
Αυτή η εργασία χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά προέλευσης - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα .